Η εκκλησία της εξουσίας και του μαμμωνά

slit_5 history
Bookmark and Share

 

imagesΚαι ξαφνικά ο θεός της Ρώμης έπαψε τους διωγμούς και έγινε αρχηγός και «δεφένσωρας» των μέχρι τότε διωκόμενων. Έτσι έκρινε ότι συνέφερε τον ίδιο και το imperium. Για να γίνει όμως αυτό έπρεπε πρώτα να δημιουργηθεί τάξη και ιεραρχία στο πλήθος των πιστών. Η διδαχή του Ευαγγελίου: «εκείνος που θέλει να είναι μεταξύ σας πρώτος θα είναι δούλος όλων», όχι απλώς δεν έπρεπε να εφαρμοστεί, αλλά να εξοβελιστεί από την πρακτική της Εκκλησίας εις το πυρ το εξώτερον και τη θέση της να καταλάβει η χωρίς όρους υπακοή των «εσχάτων» προς τους «πρώτους». Ας δούμε τι λέει ο μεγάλος ιστορικός και βυζαντινολόγος Γεώργιος Ostrogorsky για τον αυτοκράτορα της Ρώμης τον Κωνσταντίνο:
«Αν και δεν ήταν τότε τυπικά μέλος της εκκλησίας (το βάπτισμα το δέχτηκε ως γνωστόν στην επιθανάτια κλίνη), ωστόσο ήταν ο πραγματικός αρχηγός της, δίνοντας έτσι και στο σημείο αυτό το πρότυπο για τους διαδόχους του στο θρόνο του Βυζαντίου».

 

Πρέπει να ξεκινήσει κανείς από τη γέννηση της αποστασίας, για να καταδείξει τη σημερινή εικόνα των επιγόνων εκείνων που έβαλαν στη θέση του Χριστού τον αυτοκράτορα, που απεμπόλησαν τη διδασκαλία του Ιησού Χριστού και τα διδάγματα των αποστόλων. Ας δούμε λοιπόν πως ανυψώθηκε ο πρώτος τη τάξει αποστάτης ο τότε ποιμένας των χριστιανών της Ρώμης, ο Πάπας. Θέσπισε ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος προς τον Σίλβεστρον πάπα Ρώμης:
«Να περιπατεί με τα παράσημα της βασιλικής μεγαλειότητος κατά μίμησιν βασιλέως, να έχει εις την κεφαλήν του αντί στεφάνου λώρον υπέρλαμπρον, να φορεί βασιλικόν ωμοφόριον και χιτώνα κόκκινον, να έχει τον ίππον του εστρωμμένον βασιλικώς με όλα τα βασιλικά σημεία». (Πηδάλιον σελ. 208).
Να τον χαίρεσαι, Εκκλησία! Αυτός ήταν ο ταπεινός δούλος του Θεού Σίλβεστρος. Όσο για τον αυτοκράτορα και την εξουσία του πάνω στην Εκκλησία δεν χρειαζόμαστε τον Ostrogorsky να μας διαφωτίσει. Ευτυχώς οι ίδιοι οι αποστάτες έχουν καταγράψει την ιστορία της προδοσίας τους. Ας δούμε το χρυσόβουλο του Αλεξίου Κομνηνού .
«Εις οποίαν Εκκλησίαν χαρίσει ο Βασιλεύς αξίωμα ανώτερον, Μητροπολίτου τυχόν ή Αρχιεπισκόπου, πρέπει και ο Πατριάρχης και η Σύνοδος να τιμά τον τοιούτον Μητροπολίτην ή Αρχιεπίσκοπον».

” Και πρώτον μεν ιδίωμα όλων των Οικουμενικών Συνόδων είναι το να συναθροίζονται δια προσταγών, ουχί του Πάπα ή του δείνος Πατριάρχου, αλλά δια προσταγών βασιλικών “.(Πηδάλιον σελ.118). Είπατε τίποτε;
Ποιος συγκαλεί ένα σώμα, αν όχι ο επί κεφαλής αυτού του σώματος; Άραγε δεν κοκκίνιζαν από ντροπή όταν πρωτοστατούσε της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου ένας άνθρωπος αβάφτιστος και φορτωμένος ήδη με τα αμαρτήματα της συζυγοκτονίας και υιοκτονίας; Αλλά δεν ντράπηκαν ούτε τότε που τον ανακήρυξαν άγιο και ισαπόστολο.
Μη νομίζεις, αγαπητέ αναγνώστη, ότι η έκφραση που χρησιμοποίησα «έβαλαν στη θέση του Χριστού τον αυτοκράτορα» είναι υπερβολική. Στον Α΄ Κανόνα της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου χαρακτηρίζεται το Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος ως «κράτος αρραγές της ευσεβείας». Τίποτε δεν είδαν. Ούτε τους δούλους των επαύλεων ούτε τους δουλοπάροικους των αγροικιών ούτε τους ευνούχους του παλατιού. Ούτε την κρατική δικαιοσύνη είδαν που έβγαζε μάτια και απέκοβε μύτες, αυτιά και χέρια και ξερίζωνε γλώσσες. Για τους «ευλαβείς ιεράρχες» η ρωμαϊκή τυραννία ήταν «κράτος αρραγές της ευσεβείας».
Πώς να χαρακτηρίσω το λόγο του Αθανασίου «ο γουν προσκυνών την εικόνα, εν αυτή προσκυνείν τον βασιλέα» ή τι να πω για τη ρήση του Συμεών Θεσσαλονίκης «χριστός Κυρίου ο βασιλεύς και της εκκλησίας δεφένσωρ» ;
Αφ’ ης στιγμής η εκκλησία εναγκαλίσθη το κράτος δεν υπήρχε τρόπος να ξαναγυρίσει στις διδαχές του Ναζωραίου. Φορτώθηκε πάνω της όλες τις αμαρτίες του κράτους, τις αδικίες, τους σφετερισμούς, τα εγκλήματα, μετείχε είτε το ήθελε είτε όχι στις συνωμοσίες και στις ίντριγκες διαδοχής, αφού έχρειε με την ευλογία της αυτόν που επικρατούσε. Και βέβαια οι πολιτείες των ανθρώπων είναι πολιτείες ανθρώπων. Πολιτείες που βασίζονται πάνω στην κυριαρχία μιας τάξης, που χρησιμοποιούν τη βία και το άδικο για να προωθήσουν τους σκοπούς τους. Η Εκκλησία του Χριστού όμως τι λόγο είχε να γίνει εξάρτημα αρχόντων και αυτοκρατόρων;
Όταν συνέλαβαν την ιδέα να σχηματίσουν ιερατείο με ιερείς και αρχιερείς όπως είχαν οι ιουδαίοι και οι εθνικοί και να βάλουν επί κεφαλής αυτού του ιερατείου τον ίδιο τον αυτοκράτορα, τότε εξέπεσαν και αυτοί και οι πιστοί που τους ακολούθησαν από εκεί που τους είχε τάξει ο Κύριος ως έθνος άγιον, βασίλειον ιεράτευμα. Έγιναν εκκλησία του άρχοντος του κόσμου τούτου .
Έτσι κι αλλιώς ο αυτοκράτορας ήταν ο πρώτος τη τάξει θεός στην ειδωλολατρική Ρώμη. Το μόνο που άλλαξε ήταν ότι έγινε ο πρώτος τη τάξει εκκλησιαστικός ταγός και «άγιος». Τι θα πει «χριστός Κυρίου»; Χριστοί Κυρίου λεγόντουσαν οι Πατριάρχες, οι Κριτές και οι βασιλείς του Ισραήλ. Μα αυτούς ο Θεός τους είχε τάξει ως σκιά και εικόνα Αυτού που θα ερχόταν ως ιερέας και αμνός, ως βασιλεύς και δούλος. Αυτός είναι ο Χριστός Κυρίου. Έχω δίκιο λοιπόν ή όχι όταν ισχυρίζομαι ότι αυτοί οι αποστάτες έβαλαν στη θέση του Χριστού τον αυτοκράτορα;
Ας δούμε ποια ήταν η τελετή στο ναό της Αγίας Σοφίας κατά την Κυριακή της Ανάστασης στη βυζαντινή πρωτεύουσα.
” Καθίζει επί του θρόνου ο Βασιλεύς του μεγάλου Δομεστίχου την σπάθην φέροντος και οι άρχοντες πάντες εισερχόμενοι έκαστος μέχρι και τον έσχατον ασπάζονται πρώτον τον δεξιόν πόδα, είτα την δεξιάν χείρα και μετ’ αυτήν την δεξιάν παρειάν “. (Πηδάλιον σελ. 298).
Αυτός ήταν ο επίλογος της αναστάσιμης ακολουθίας. Ένας θλιβερός επίλογος δουλοπρέπειας και υποκρισίας συνάμα, αφού αυτοί που ασπάζονταν τρις τον βασιλιά ήταν οι ίδιοι που συνωμοτούσαν εναντίον του για να ντύσουν τις δικές τους κλήρες με την πορφύρα, οι ίδιοι που θα τον έκλειναν στο πιο απόμερο δωμάτιο του παλατιού για να τον τυφλώσουν ή να τον σκοτώσουν.
Από πού κι ως πού ολόκληρη η αριστοκρατία μιας συντεταγμένης πολιτείας ανήκει στην εκκλησία του Ιησού Χριστού; Δεν υπήρχαν ανάμεσα τους ανάξιοι; Ήταν όλοι αυτοί άγιοι, όπως πρέπει να είναι τα μέλη της εκκλησίας, ώστε να δημιουργούν δρώμενα λατρείας; Πώς μπορούσαν να ήταν έτσι όπως ήταν, κι από την άλλη να προβάλλονται σαν στρατιώτες Χριστού και υπερασπιστές της Πίστης; Έχει το Ευαγγέλιο δυο μέτρα και δυο σταθμά;
«Τους αδυνάτους κατά κόσμον εδιάλεξε δια να καταισχύνει τους δυνατούς και ανθρώπους που έχουν ταπεινή καταγωγή κατά κόσμον και περιφρονημένους εδιάλεξε ο Θεός». (Κορ. Α΄ α΄27-28).
Άραγε οι επίσκοποι που ντύθηκαν πορφύραν και βύσσον να είχαν υπ’ όψιν τους αυτό το εδάφιο; Να το είχαν υπ’ όψιν τους όταν αποκαλούσαν τον περιφρονημένο λαό «χύδην και άτακτο όχλο» κι από την άλλη κολάκευαν γλοιωδώς τους ισχυρούς;
«Καλότατη αυτοκράτειρα, με το άγιο πνεύμα και την αληθινή αγία ψυχή». Έτσι προσφωνούσε ο «άγιος» Θεόδωρος ο Στουδίτης την αυτοκράτειρα Ειρήνη την Αθηναία. Αυτή που προσυπέγραφε τις διαταγές της με τον αφύσικο τίτλο «Ειρήνη, Βασιλεύς των Ρωμαίων». Αυτή που για χάρη της εξουσίας τύφλωσε τον ίδιο της το γιο , τον άμοιρο Κωνσταντίνο τον ΣΤ΄. Οι τίγρεις και οι λύκαινες έχουν μεγαλύτερη ευσπλαχνία για τα παιδιά τους, απ’ όση είχε εκείνο το δίποδο κτήνος. Έλα όμως που η «καλότατη» αυτοκράτειρα παρείχε πλούσια προνόμια στα μοναστήρια και είχε καταφέρει περίτρανη νίκη για λογαριασμό του ιερατείου τους ενάντια στους εικονοκλάστες! Δεν κερδίζονται δωρεάν οι κολακείες των «αγίων πατέρων».
«Ποτέ δεν ήλθαμε με λόγια κολακευτικά, ούτε με υστεροβουλία πλεονεξίας, ούτε εζητήσαμε τιμές από τους ανθρώπους». (Θεσσ. Α΄ β΄5).
Πόσο αιρετικά θα αντηχούσαν στ’ αυτιά τους τα λόγια του αποστόλου Παύλου! Και πόσο αιρετικά αντηχούνε σήμερα αυτά τα λόγια στ’ αυτιά των επιγόνων τους! Αλλά ας πάρουμε πάλι τα πράγματα με τη σειρά.
Αυτή η πλοκή εκκλησίας – κράτους δεν ήταν μονοσήμαντη. Δεν χρησιμοποιούσε δηλαδή η κοσμική εξουσία απλώς την εύνοια των εκκλησιαστικών ηγετών, με αντάλλαγμα τις παροχές που τους προσέφερε αφειδώλευτα. Θα έλεγα πως αυτή η κοσμική εξουσία κάπως μοιραζόταν στα συμβαλλόμενα μέρη.
” Από διαθηκών τούτους δύνασθαι λαμβάνειν τίποτε ή καταλιμπάνειν “.(Σύνοδος Καρθαγένης, Κανόνας ΡΒ΄).
Αυτός ο κανόνας που ευρίσκετο σε απόλυτη συμφωνία με νόμο του κράτους εμπόδιζε τους «αιρετικούς» να κληρονομούν τους συγγενείς τους. Ούτε ο ίδιος ο Σατανάς δεν θα μπορούσε να σκεφτεί τέτοιο διαβολικό κόλπο για να πολεμήσει τους ιδεολογικούς του αντιπάλους. Αυτοί το βρήκαν γιατί αποδείχτηκαν πιο πονηροί από τον Πονηρό.
Ποιος τους είπε ότι μπορεί κάποιος να γίνει χριστιανός με εκβιασμούς και με ποια εξουσία κατέστρεφαν οικονομικά τους λεγόμενους αιρετικούς; Μα φυσικά με την εξουσία που τους διέθετε το ρωμαϊκό κράτος.
” Ο ρασοφόρος δεν έχει πλέον άδεια να γίνει λαϊκός, αλλά θέλει να αναγκαστεί να τελειώσει τον πρώτο σκοπό του, ήτοι να λάβη το σχήμα τέλειον, και αν δεν θέλει να τιμωρείται καθώς ο νόμος προστάζει εις τον α΄τίτλ. του δ΄ βιβλ. “. (Πηδάλιον σελ. 259).
Αποφασίζουν και διατάζουν οι «άγιοι πατέρες» και στις αποφάσεις τους συνηγορεί και ο συγκεκριμένος βασιλικός νόμος.
” Ου δει ιερατικόν ή κληρικόν άνευ κελεύσεως επισκόπου οδεύειν “.(Τοπική Σύνοδος Λαοδικείας, Κανόνας ΜΒ΄).
Ούτε περίπατο στο δρόμο δεν μπορούσαν να κάνουν οι υφιστάμενοι των αρχιερέων, χωρίς προηγούμενη άδεια απ’ αυτούς. Αυτό πάλι πώς το βρίσκετε; Πέρα από το ότι αποτελεί μια απόδειξη για το ίδιο το φεουδαρχικό και μισοβάρβαρο σύστημα, μας δείχνει επίσης και πώς εννοούσαν οι ταγοί της εκκλησίας την διακονία του ποιμνίου.
” Οι εκβιβασταί φαίνεται να ήσαν βασιλικοί άρχοντες οι οποίοι έφεραν εις έκβασιν και πέρας τας ψήφους και αποφάσεις, όπου ήθελον δώσει κατά τινων οι Αρχιερείς, εμποδίζοντες με εξουσίαν τους απειθείς και εναντιουμένους εις αυτάς και σωφρονίζοντες αυτούς ή τους διαφεντεύοντας αυτούς με παιδείας “. (Πηδάλιον, ερμηνεία ΡΣΤ΄ Κανόνος της εν Καρθαγένη Συνόδου).
Τι να πει κανείς; Διώκει ποτέ κανέναν η πραγματική Εκκλησία του Χριστού; Η πραγματική Εκκλησία του Χριστού είναι πάντα διωκόμενη και ουδέποτε διώκουσα. Αυτή είναι η αλήθεια.
” Ευχαριστίες από της εν Καρθαγένη Εκκλησίας δια όλην την Αφρική, ότι δια συνεργείας του Βασιλέως απεδιώχθησαν από αυτήν οι Δονατισταί “. (Ερμηνεία ΡΓ΄ Κανόνος της εν Καρθαγένη Συνόδου).
Όπως βλέπετε δεν είναι αχάριστοι προς τον αρχηγό τους τον αυτοκράτορα.
” …ο Βασιλικός νόμος ο προστάζων να ενωθούν οι Δονατισταί με την Καθολικήν Εκκλησίαν». (Ερμηνεία ΡΙ΄ Καρθαγένης).
” Εν τω ΡΒ΄ ζητεί να ανανεωθεί και να κρατεί κατά των Δονατιστών ο νόμος ο διορίζων να μη λαμβάνουν οι αιρετικοί ούτε κληρονομίαν ούτε δωρεάν “. ( Ερμηνεία ΡΒ΄ Καρθαγένης).
Και ενώ έχουμε από τη Σύνοδο της Καρθαγένης τους δυο παραπάνω κανόνες-αποφάσεις (τα επονομαζόμενα και νομοκάνονα), μας προκύπτει ξανά η καλογερίστικη κουτοπονηριά με την οποία προσπαθούν να καλύψουν οι «άγιοι πατέρες» την άθλια συμπεριφορά τους. Τι να πρωτοθαυμάσουμε; Την υποτίμηση της νοημοσύνης των ανθρώπων ή το μέγεθος της υποκρισίας τους;
” Νόμος εδόθη, ίνα ελευθέρα προαιρέσει έκαστος της χριστιανικότητος την άσκησιν αναδέξηται “. (Καρθαγένης κανόνας ΡΙΘ΄).
Δηλαδή, στέλνουμε στρατιώτες και σε διώχνουμε από τις εστίες σου, στέλνουμε την εκκλησιαστική αστυνομία (τους εκβιβαστές) να σε ρίξει στη φυλακή ή να σου επιβάλλει πρόστιμο, σου στερούμε την πατρική σου κληρονομία και σε καταστρέφουμε οικονομικά, αλλά… με ελεύθερη προαίρεση έλα στην Ορθόδοξο Καθολική Εκκλησία. Τι πιο χριστιανικό απ’ αυτό;
Αδιάφοροι στη μοίρα των φτωχών ανθρώπων του «χύδην και άτακτου» αυτού λαού, που τους αντίκριζε όμως με ικεσία και κάποια ελπίδα, και πάντα έτοιμοι να συντρέξουν και να καλύψουν τους «δεφένσωρες» τους, όσο αυτοί εξακολουθούσαν να έχουν δύναμη. Γιατί όταν την έχαναν, οι ρασοφόροι ταγοί δεν ντρέπονταν να τους γυρίσουν αμέσως την πλάτη.
” Ο Βάρδας εξόρισε μεν τον θείον Ιγνάντιον διατί δεν ήθελε να μεταλάβει αυτόν την ημέρα των Θεοφανίων, ως απωθούμενον την γυναίκα του, και υποπτευόμενον ότι πορνεύει την νύμφη του, ανεβίβασε δε δυναστικώς και βιαίως εις τον θρόνον Κωνσταντινουπόλεως τον σοφώτατον Φώτιον “. (Πηδάλιον σελ. 343).
Τι έκαναν οι άγιοι πατέρες, μπροστά σε μια τόσο ωμή και πρόστυχη επέμβαση από κοσμικό άρχοντα προς την Εκκλησία, κατά την Σύνοδο που ακολούθησε και ονομάστηκε Α΄ και Β΄.
” Εν τη πρώτη δε συνελεύσει αυτής καθαιρείται μεν ο Ιγνάντιος παρρησία, προσκυρούται δε ο θρόνος Κωνσταντινουπόλεως τω Φωτίω “. ( Πηδάλιον σελ. 344).
Θαυμάστε ήθος! Καθαίρεσαν αυτόν που είχε καθαιρέσει ο βυζαντινός αξιωματούχος και μάλιστα «παρησία», χωρίς κατηγορία εναντίον του Ιγναντίου, και επικύρωσαν την ενθρόνιση του Φωτίου. Τι να πούμε για τον ίδιο τον Φώτιο που αν είχε σταγόνα εντιμότητας, αν είχε δράμι τσαγανό, όπως λέει ο λαός μας, έπρεπε να αρνηθεί να συνεργήσει σε μια αδικία εναντίον του προκατόχου του και πολύ περισσότερο να γίνει όργανο ενός ποταπού υποκειμένου όπως ο Βάρδας.
Κόλακες και οσφυοκάμπτες λοιπόν! Την ίδια τακτική ακολούθησαν και αργότερα όταν στη θέση του ρωμαίου αυτοκράτορα θρονιάστηκε ο τούρκος Σουλτάνος. Για ποια αποστολική διαδοχή συνεχίζουν να μιλάνε; Μήπως ήταν φορέας της αποστολικής διαδοχής ο Βάρδας; Μήπως ήταν φορέας της αποστολικής διαδοχής ο Λέων ο Σοφός που διόρισε πατριάρχη τον Νικόλαο τον Μυστικό και αργότερα μόνος του τον καθαίρεσε για να βάλει στη θέση του τον Ευθύμιο; Πόσοι και πόσοι πατριάρχες δεν διορίστηκαν κατ’ ευθείαν από τους βυζαντινούς αυτοκράτορες; Και πόσοι άλλοι ακόμα καθαιρέθηκαν απ’ αυτούς; Τι ήταν οι αυτοκράτορες ; Διάδοχοι των αποστόλων; Και εν τέλει, μήπως ήταν φορέας, αυτής της ανύπαρκτης αποστολικής διαδοχής, για την οποία καμαρώνουν οι σημερινοί ιεράρχες, ο Μωάμεθ ο Β΄ ο Πορθητής που ανέδειξε στον πατριαρχικό θρόνο τον δοσίλογο Σχολάριο; Αν υπήρχε κάπου το νήμα της αποστολικής διαδοχής πόσες φορές κόπηκε; Πόσες;
Με τούτο δεν θέλω να καταλάβει ο αναγνώστης πως μόνο οι κοσμικοί άρχοντες έκαναν επεμβάσεις στην εκκλησία και μόνο. Ναι έκαναν. Όχι μόνο σε θέματα προσώπων αλλά και σε θέματα δογμάτων. Άλλες τόσες επεμβάσεις όμως έκαναν και οι εκκλησιαστικοί άρχοντες στα θέματα του κράτους. Κι αν ενθρόνιζαν πολλές φορές οι αυτοκράτορες τους πατριάρχες, άλλες τόσες φορές ενθρόνιζαν οι πατριάρχες τους αυτοκράτορες άμεσα και απροκάλυπτα ή έμμεσα και κρυφά.
Ούτε συνείδηση, ούτε εντιμότητα, ούτε σπλάχνα οικτιρμών διέθετε ο εσμός αυτός, όπως δεν διαθέτουν τίποτε απ’ αυτά οι σημερινοί τους επίγονοι, οι εκκλησιαστικοί χρυσοκάνθαροι της εποχής μας.
” Εχάριζαν (οι αρχιερείς) μετά θάνατον εις τα τέκνα αυτών την επισκοπήν ως κληρονομίαν και πολλά των της εκκλησίας πραγμάτων κακώς διηρπάζοντο “. (Πηδάλιον σελ. 228).
Βέβαια αναγκάζεται ο Νικόδημος ο Αγιορείτης να αποκαλύψει αυτά τα αίσχη για να δικαιολογήσει το άλλο αίσχος, την υποχρεωτική αγαμία των επισκόπων που επέβαλλε η Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδος. Έτσι τώρα οι επίσκοποι δεν θα έχουν τέκνα για να κληροδοτούν τις επισκοπές και τα χρυσά σκεύη των ναών! Δοξάστε τους!
Ας μείνουμε σε κάτι άλλο. Ας κάνουμε μια παρένθεση για τα δογματικά ζητήματα που τους απασχόλησαν για εκατοντάδες χρόνια (τρομάρα τους), ενώ πόρω απείχαν από το χαρακτήρα του πραγματικού χριστιανού.
” Ότι δε οι Λατίνοι είναι αιρετικοί δεν είναι καμίαν χρείαν επί του παρόντος να κάμωμεν καμίαν απόδειξιν. Αυτό γαρ τούτο, όπου τόσον μίσος και τόσην αποστροφήν έχομεν ήδη τόσους αιώνας προς αυτούς, είναι μία φανερά απόδειξις, ότι ως αιρετικούς τους βδελυττόμεθα “. (Πηδάλιον σελ. 55).
Τι να «βδελυθεί» κανείς; Τη λογική του παραλόγου, «σε μισώ άρα είσαι αιρετικός», ή την αποστροφή και το μίσος που ξεδιπλώνει ο «άγιος» Νικόδημος ο Αγιορείτης απροκάλυπτα;
— Μπορείς να λέγεσαι χριστιανός και παράλληλα να ομολογείς ότι μισείς εκατομμύρια ανθρώπους, διότι ακολουθούν διαφορετικά δόγματα πίστης από τα δικά σου; Μόνο χριστιανός δεν έχεις δικαίωμα να λέγεσαι!
Φουσκωμένοι σα διάνοι απ’ την εξουσία και τα οικονομικά αγαθά που τους παρείχε αυτή ακριβώς η εξουσία κι αφού είχαν καλύψει ότι τους συνέφερε πια και τους βόλευε, έμενε να τακτοποιήσουν, να στηρίξουν και το αβυσσαλέο ύψος της ματαιοδοξίας τους. Βλέπεις δεν μπορούσαν να πουν αυτό που είπε ο Πέτρος στον χωλό ζητιάνο: «Ασήμι και χρυσάφι δεν έχω· αλλ’ εκείνο που έχω σου το δίνω· εις το όνομα του Ιησού Χριστού του Ναζωραίου σήκω και περπάτησε».(Πράξεις γ΄6). Ασήμι και χρυσάφι είχαν να πνίξουν όλη την Κωνσταντινούπολη. Βέβαια δεν μπορούσαν εις το όνομα του Ιησού Χριστού του Ναζωραίου να κάνουν χωλό να περπατήσει, αλλά τί τους ένοιαζε;
Το πόσο παραδόπιστοι ήσαν μας το περιγράφει ο [Μιχαήλ] Δούκας, ένας ευγενής που έζησε τα τελευταία χρόνια της βυζαντινής υπόστασης και τα πρώτα χρόνια της τούρκικης σκλαβιάς. Τι μας λέει λοιπόν ο Δούκας για τα διαδραματισθέντα στη Σύνοδο της Φλωρεντίας, τότε που έγινε μια προσπάθεια να ενωθεί η Δυτική με την Ανατολική Εκκλησία.
«Υπήρχαν και μερικοί αρχιερείς που κατά την στιγμήν της υπογραφής έλεγαν: «δεν υπογράφουμε, αν δεν μας δοθεί ένα ικανοποιητικό χρηματικό ποσό». Οι άλλοι πλήρωναν και τότε μόνον ο κάλαμος βυθιζόταν στο μελάνι. Ο αριθμός των νομισμάτων που δαπανήθηκαν γι αυτούς και καταμετρήθηκαν στο χέρι καθενός από τους άγιους πατέρες ήταν απλώς ανυπολόγιστος. Όταν όμως αργότερα μετάνιωσαν, δεν επέστρεψαν τα αργύρια. Προς τι λοιπόν οι φωνές ότι ξεπούλησαν την πίστη τους, αφού αμάρτησαν περισσότερο κι από αυτόν τον Ιούδα, ο οποίος επέστρεψε τουλάχιστον τα αργύρια;»
Τι να πω πάνω σ’ αυτό; Τα λέει όλα το χρονικό του 15ου αιώνα, κι ας βγουν αν θέλουν, όποιοι θέλουν, να αμφισβητήσουν και τη βαθιά θρησκευτικότητα και τον αγνό πατριωτισμό του Δούκα. Περισσότερο καταγέλαστοι θα γίνουν.
Πάνω όμως κι από το χρυσάφι, πάνω από όλα τους τα πλούτη, πάνω απ’ όλα, εκείνο που θεράπευαν πιο πολύ, εκείνο που λαχταρούσαν ήταν η κάλυψη της ματαιοδοξίας τους. Μιας ματαιοδοξίας που όμοια της δεν γνώρισαν ποτέ οι άνθρωποι στην Ιστορία τους. Οι χριστιανοί των πρώτων αιώνων ήσαν ταπεινοί και οι αρχαίοι Έλληνες αν και δεν ήταν ταπεινοί με την χριστιανική ερμηνεία του όρου, εν τούτοις επιτιμούσαν τους ματαιόδοξους σαν ανθρώπους ρηχούς και άδειους από γνώση. Γι αυτούς άνθρωπος με πνευματικά προσόντα ήταν αυτός που ήξερε να κρατάει το μέτρο σε πράξεις και επιθυμίες. Η υπέρμετρη φιλοδοξία, η ματαιοδοξία ήταν συνώνυμη με τη χοντράδα, την υπερβολή και την κακογουστιά, στοιχεία που αργότερα απετέλεσαν γνωρίσματα του τρόπου ζωής της ρωμαϊκής αριστοκρατίας. Κι αυτός ο τρόπος ζωής συνεχίστηκε στους «χριστιανικούς» αιώνες τόσο στην «Πρεσβυτέρα» όσο και στη Νέα Ρώμη από τους εκπροσώπους της κρατούσας τάξης είτε φορούσαν ράσο είτε όχι.
” Ορίζομεν τον Κωνσταντινουπόλεως θρόνον, των ίσων απολαύειν πρεσβείων του της πρεσβυτέρας Ρώμης θρόνου, και εν τοις εκκλησιαστικοίς ως εκείνον μεγαλύνεσθαι πράγμασιν, δεύτερον μετ’ εκείνου υπάρχοντα “. (Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδος, Κανόνας ΛΣΤ΄).
Λέξεις όπως «θρόνος» και «μεγαλύνεσθαι» καταδεικνύουν από μόνες τους την έπαρση αυτών που τις μεταχειρίζονται.
” Ου δει Διάκονον έμπροσθεν Πρεσβυτέρου καθέζεσθαι, αλλά μετά κελεύσεως του Πρεσβυτέρου καθέζεσθαι “. (Τοπική Σύνοδος εν Λαοδικεία, Κα-νόνας Κ΄).
” Ήρεσεν, ίνα οι Αναγνώσται τον δήμον μη προσκυνώσιν “. (Τοπική Σύνοδος Καρθαγένης, Κανόνας ΚΒ΄).
Ας δούμε πως ερμηνεύει τον παραπάνω κανόνα ο Νικόδημος ο Αγιορείτης.
” Ο Κανών ούτος εμποδίζει μετά την ανάγνωσιν των θείων λόγων, να στρέφονται οι Αναγνώσται και να προσκυνούν τον λαόν, επειδή μόνους τους Αρχιερείς και Ιερείς οφείλουσι να προσκυνούν, αλλ’ όχι και το πλήθος των λαϊκών “. (Πηδάλιον σελ. 474).
Ας αφήσουμε όμως τα ντοκουμέντα των κανόνων κι ας φέρουμε στο νου μας αυτά που ξέρουμε ήδη, αυτά που βλέπουμε καθημερινά σχετικά με το βίο και την πολιτεία των σημερινών ιεραρχών. Έχοντας αυτά υπ’ όψιν μας ας διαβάσουμε το παρακάτω κείμενο του Ευαγγελίου.
«Δένουν φορτία βαριά και δυσβάσταχτα και τα βάζουν εις τους ώμους των ανθρώπων, αλλ’ αυτοί οι ίδιοι δεν θέλουν ούτε με το δάκτυλο τους να τα κινήσουν. Όλα τους τα έργα τα κάνουν, δια να φανούν εις τους ανθρώπους. Πλαταίνουν τα φυλαχτά τους και μεγαλώνουν τα άκρα των ενδυμάτων τους. Τους αρέσει δε να έχουν την πρώτην θέσιν εις τα δείπνα και τα πρώτα καθίσματα εις τας συναγωγάς, και τους χαιρετισμούς εις τας αγοράς και να ονομάζονται από τους ανθρώπους Ραββί, Ραββί . Σεις όμως μην ονομασθήτε Ραββί· διότι ένας είναι ο διδάσκαλος σας ο Χριστός, όλοι δε σεις είσθε αδελφοί». (Ματθ. κγ΄4-8).
Μήπως όλα αυτά μας θυμίζουν τίποτα; Ποιοι είναι σήμερα αυτοί που επιζητούν από τους ανθρώπους τις τιμές, που επιζητούν την πρωτοκαθεδρία στις δεξιώσεις, ποιων αρμενίζουν στις μεγάλες αίθουσες και στις τελετές τα χρυσοποίκιλτα ενδύματα και τα φυλαχτά, εγκόλπια; Μήπως είμαστε επιτέλους τυφλοί και δε βλέπουμε γύρω μας. Εάν είναι έτσι, εμπρός, ας αναβλέψουμε. Είναι καιρός να γίνει ένα θαύμα και να πέσουν τα λέπια από τα μάτια ολονών μας.
Δεκαεφτά αιώνες οι άνθρωποι αυτοί γίνονται αιτία να βλασφημείται το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Δεκαεφτά αιώνες μας κόλλησαν στη λάσπη δημιουργώντας μια θρησκεία που καταστρέφει σαν μύκητας την αλήθεια του Ευαγγελίου, που κατατρώγει σαν σκουλήκι της γεέννης τις ψυχές μας.
«Ηγάπησαν γαρ την δόξαν των ανθρώπων μάλλον ήπερ την δόξαν του Θεού». (Ιωάν. ιβ΄43).
Ποιοι είναι οι δικοί τους άγιοι; Ποιους ανθρώπους προέβαλλαν σαν αιώνια πρότυπα πίστης, αγάπης, και αγιότητας; Εικοσιπέντε Ρωμαίους βασιλείς και βασίλισσες, εξήντα δύο πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως περιέχει το ορθόδοξο εορτολόγιο. Αν είχε το Βυζάντιο εικοσιπέντε βασιλείς αγίους δεν θα κατέρρεε από το βάρος των αμαρτιών του.
Άγιος ο διώκτης των ελληνικών γραμμάτων και σφαγέας των Θεσσαλονικέων Θεοδόσιος. Αυτός που κατέλυσε εκ θεμελίων τα υπέροχα δημιουργήματα της ελληνικής αρχιτεκτονικής. Εορτάζει στις 17 Ιανουαρίου.
Άγιος και ο Ιουστινιανός με το αίμα δεκάδων χιλιάδων Κωνσταντινουπολιτών στα χέρια του, αγία και η σύζυγος του η Θεοδώρα και η Εκκλησία τιμά τη μνήμη τους στις 15 Νοεμβρίου. Δεν θέλω να αναφερθώ στον Προκόπιο που έγραψε τα μύρια όσα για την αυτοκράτειρα, περί ών αισχρόν εστίν και λέγειν. Ας δούμε καλύτερα τι γράφει ένας θαυμαστής του Βυζαντίου ο Γάλος ακαδημαϊκός Κάρολος Ντιλ:
«Η αυτοκράτειρα αγαπούσε το χρήμα, αγαπούσε και την εξουσία. Φρόντιζε να εξασφαλίζει το μέλλον των δικών της ανθρώπων με μια υπερβολική, σχεδόν οικογενειακή αφοσίωση, και για να διατηρήσει τον θρόνο όπου είχε αναρρηθεί, υπήρξε ανενδοίαστα δόλια, βίαιη, σκληρή, ανελέητη, μνησίκακη, αμείλικτη απέναντι σε όλους εκείνους που προκάλεσαν το μίσος της».
Άλλος άγιος, Ιουστινιανός ο Β΄ ο Μικρός. Η μνήμη του τιμάται στις 2 Αυγούστου. Ετύφλωσε και εξόρισε τον πατριάρχη Καλλίνικο που είναι κι αυτός άγιος και εορτάζει στις 23 Αυγούστου. Άγιος ο τυφλώσας, άγιος και ο τυφλωθείς. Όπως άγιος ο Κωνσταντίνος που εξόρισε τον Αθανάσιο Αλεξανδρείας, άγιος επίσης και ο εξορισθείς και δεινοπαθήσας. Μα είναι σοβαρά αυτά τα πράγματα; Έχθρα μεταξύ Ευσέβιου Καισαρείας και Βασιλείου του Μεγάλου. Έχθρα μεταξύ Θεοφίλου Αλεξανδρείας και Χρυσοστόμου. Και ξαναρωτάω, είναι σοβαρά αυτά τα πράγματα; Άγιοι εναντίον αγίων. Μόνο στην Εκκλησία της Αποστασίας θα μπορούσε να συμβεί.
Άγιος ο Βασίλειος ο Α΄ ο Μακεδών. Εορτάζει στις 29 Αυγούστου. Άγιος αυτός ο αιμοδιψής δολοφόνος. Ας δούμε περιληπτικά τον βίο και την πολιτεία του και θα καταλάβουμε.
Ευεργετήθηκε όσο κανείς από τον αυτοκράτορα Μιχαήλ τον Γ΄ ενώ δεν ήταν παρά ένας ασήμαντος επαρχιώτης με σκληραγωγημένα μπράτσα. Από ιπποκόμος κάποιου αυλικού έγινε Μέγας Σταβλάρχης και άρχισε από τότε να συνωμοτεί.
Η αλήθεια είναι ότι προσέφερε και κάποιες υπηρεσίες στον Μιχαήλ, γιατί δέχτηκε να παντρευτεί τυπικά την ερωμένη του Ευδοκία. Έτσι και τα στόματα του κόσμου κλείσανε και ο Μιχαήλ συνέχισε τις σχέσεις του με την Ευδοκία. Λέγεται δε ότι ο Λέων ο Σοφός δεν ήταν γιος του Βασιλείου αλλά του Μιχαήλ.
Με τέτοιες και άλλες υπηρεσίες προσέγγισε ακόμα πιο στενά τον ανόητο Μιχαήλ και τον έπεισε ότι κινδυνεύει από το θείο του τον Βάρδα, του έκανε κανονική πλύση εγκεφάλου μέχρι που ο Μιχαήλ έδωσε την συγκατάθεση του και ο Βασίλειος έβαλε ανθρώπους και δολοφόνησαν τον Βάρδα. «Τον δολοφόνησαν» είναι πολύ επιεικής έκφραση γιατί παρουσία του Βασιλείου και του μέθυσου Μιχαήλ τον έκαναν κυριολεκτικά κομμάτια. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Βάρδας κατείχε τον τίτλο του Καίσαρα και συμβασίλευε με τον Μιχαήλ.
Ο πατριάρχης Φώτιος έσπευσε αμέσως να δώσει συγχαρητήρια στον αυτοκράτορα Μιχαήλ επί τη διασώσει του από τον δολοφονηθέντα!
Ο Μιχαήλ έκανε συμβασιλέα του τον Βασίλειο που αφού είχε ξεπεράσει το εμπόδιο που λεγόταν Βάρδας βάδιζε ολοταχώς προς τη μονοκρατορία του. Δεν άργησε να συνωμοτήσει ξανά και να δολοφονήσει τον άτυχο Μιχαήλ στο κρεβάτι που κοιμόταν, αφού του έκοψε προηγουμένως τα χέρια και τον άφησε για αρκετή ώρα να βασανίζεται μέσα σε μια λίμνη αίματος.
Μπράβο, δικός σου κι αυτός ο άγιος. Να τον χαίρεσαι, Εκκλησία!
Άγιος και ο Κύριλλος Αλεξανδρείας. Ο ηθικός αυτουργός της δολοφονίας της Υπατίας, της φιλοσόφου που το μόνο της έγκλημα ήταν ότι αγάπησε τα ελληνικά γράμματα και διέπρεψε σ’ αυτά. Τι άλλο έκανε αυτός ο κύριος; Μας το αναφέρει με καμάρι το Πηδάλιον.
” Αποδιώξας δε όλους τους Εβραίους όπου ήσαν εις την Αλεξάνδρεια… “. (Πηδάλιον σελ. 686).
Δεν χρειάζεται να διαβάσουμε παρακάτω. Διώκτης και εκτοπιστής είναι αρκετά προσόντα για να τον κατατάξουμε στο στερέωμα των αγίων! Εορτάζει στις 18 Ιανουαρίου.
Άγιος και ο Νικόλαος ο Μυστικός, αυτό το ποταπό, το ανέντιμο υποκείμενο, ο εξουσιομανής που το μόνο που ήξερε ήταν να στήνει πλεκτάνες, συνωμοσίες και μηχανορραφίες. Ας δούμε συνοπτικά τι γράφει ο Γάλλος ακαδημαϊκός Κάρολος Ντιλ για τον Νικόλαο τον Μυστικό.
« Έμπιστος αυλικός και παιδικός φίλος του Λέοντος του Σοφού εγκαταστάθηκε στον πατριαρχικό θρόνο από τον αυτοκράτορα με απώτερο σκοπό να δώσει λύση στο πρόβλημα του 4ου γάμου του. Όμως ο Νικόλαος ήταν από εκείνους τους αρχιερείς-αυλικούς αφοσιωμένος στη τέχνη της δολοπλοκίας , που «ήξεραν πότε να κάνουν τα στραβά μάτια και πότε να ορθώνουν το ανάστημα τους ως παράδειγμα γενναιοφροσύνης». «Λαχταρούσε την εξουσία και για να πραγματώσει το όνειρο του δεν λογάριαζε ούτε ευγνωμοσύνες ούτε φιλίες. Κατηγορήθηκε πολλές φορές, κι απ’ ότι φαίνεται όχι αδίκως, ότι συνωμοτούσε εναντίον του νόμιμου άρχοντα του».
Για τους παραπάνω λόγους αρνήθηκε να δώσει στον Λέοντα άδεια για να παντρευτεί για τέταρτη φορά. Όταν όμως αποκαλύφθηκε η συνωμοσία του Ανδρόνικου Δούκα εναντίον του αυτοκράτορα, ήρθε στο φως ένα έγγραφο γραμμένο από τον ίδιο τον Νικόλαο που αποδείκνυε περίτρανα την προδοσία του. Τώρα ο Λέων τον είχε στο χέρι και ο απερίγραπτος δολοπλόκος έπρεπε να κάνει τα στραβά μάτια. Βρήκε έναν ιερέα, έναν αποδιοπομπαίο τράγο που πάντρεψε τον αυτοκράτορα και την τέταρτη κατά σειρά γυναίκα του, η οποία είχε ήδη γεννήσει τον διάδοχο του θρόνου.
Ο Νικόλαος άρχισε πάλι να συνωμοτεί εναντίον του και προσπάθησε να τον εκθέσει μ’ έναν δόλιο τρόπο. Καθαίρεσε τον ιερέα που ο ίδιος είχε στείλει για να τελέσει το γάμο, ενώ από την άλλη άρχισε να ενθαρρύνει τον Λέοντα να διαβεί το κατώφλι των ναών με τη διαβεβαίωση ότι θα τον περιμένει ο ίδιος στην πόρτα για να τον εισάγει στην εκκλησία.
Την ημέρα των Χριστουγέννων του 906 ο αυτοκράτορας «ακολουθούμενος από συγκλητικούς και σύσσωμη την Αυλή εμφανίστηκε στην Αγία Σοφία με την σκέψη ότι ο Πατριάρχης δεν θα του αρνιόταν την είσοδο, κάτι που άλλωστε του είχε προτείνει πολλές φορές στη διάρκεια των προηγούμενων μηνών.
Όμως στο κατώφλι της βασιλικής πύλης βρέθηκε αντιμέτωπος με τον ιεράρχη ο οποίος του απαγόρευσε την είσοδο στο ναό. Ο Λέων αν και ταπεινώθηκε υπάκουσε και έφυγε. Το ίδιο ακριβώς σκηνικό επαναλήφθηκε και την ημέρα των Θεοφανίων. Όμως ο Λέων ο Σοφός δεν του χαρίστηκε αυτή τη φορά και τον κατηγόρησε ευθέως ότι περιμένει τον επαναστάτη Ανδρόνικο Δούκα να επιστρέψει από τη Συρία όπου είχε καταφύγει και γι αυτό εμπαίζει τον βασιλέα. Ο Νικόλαος έκπληκτος για την τροπή των πραγμάτων και από φόβο μην εκτεθεί στο λαό περισσότερο υπαναχώρησε.
Αργότερα ο αυτοκράτορας κατάγγειλε ανοιχτά τις ραδιουργίες του, κι έτσι ο Νικόλαος ο Μυστικός καθαιρέθη και εκτοπίστηκε σ’ ένα μοναστήρι της Μικράς Ασίας όπου εφρουρείτο. Πατριάρχης έγινε ο Ευθύμιος, γνωστός για την εντιμότητα και την πραότητα του..
Μετά το θάνατο του Λέοντος του Σοφού ο κηδεμόνας του διαδόχου Αλέξανδρος, αδελφός του Λέοντος, τον ανακάλεσε και τον εγκατέστησε ξανά στον πατριαρχικό θρόνο.
«Ο ιεράρχης επέστρεψε από την εξορία διψασμένος για εκδίκηση». «Ο σεβασμιότατος Ευθύμιος υπήρξε το πρώτο θύμα. Κλητεύτηκε να παρουσιαστεί μπροστά σε μια συνάθροιση ιερέων στο Ανάκτορο της Μαγναύρας, όπου όχι μόνο καθαιρέθηκε και αναθεματίστηκε αλλά επί πλέον ο Νικόλαος τον έβρισε χυδαιότατα, ενώ οι υπηρέτες του ρίχτηκαν πάνω στον δύστυχο Ευθύμιο, του ξέσκισαν τα ιερά του άμφια, τον πέταξαν καταγής, του ξερίζωσαν τη γενειάδα του, του έσπασαν τα δόντια και τον έδειραν τόσο άγρια, ώστε ο πρώην πατριάρχης λιποθύμησε και παραλίγο να πεθάνει».
Δεν θα συνεχίσουμε τον βίο και την πολιτεία του Νικολάου, γιατί οι «αγαθές» πράξεις του για να καταγραφούν χρειάζονται πολλούς τόμους βιβλίων. Θα σημειώσουμε όμως ότι ο Ευθύμιος τιμάται ως άγιος επίσης και εορτάζει στις 5 Αυγούστου, ενώ ο Νικόλαος ο Μυστικός εορτάζει στις 16 Μαΐου. Τα συμπεράσματα δικά σας!
Με τέτοιους αγίους, με τέτοια πρότυπα τι περιμένουμε να κάνουν οι επίγονοι της Αποστασίας. Η Εκκλησιαστική Ιστορία των Νεοτέρων και Νεοτάτων Χρόνων κάποτε θα γραφτεί και θα βγούνε στο φως εγκλήματα που μπροστά τους εκείνα των Βυζαντινών ψευτοαγίων βασιλέων και πατριαρχών θα μοιάζουν με πταίσματα.
Απ’ άκρη σ’ άκρη γεμάτη ήταν η Ελλάδα από Νικόλαους Μυστικούς. Γενιές και γενιές. Για πόσο ακόμα  θα παραμένουν μυστικοί; Για πόσο ακόμα θα ντύνουν κάποιοι τις φρικτές τους πράξεις με ρομαντικούς μύθους και φτηνές ιδεοληψίες; Για πόσο ακόμα θα διαφεντεύουν τις τύχες του λαού και της χώρας μας αυτοί που αποκαλούσαν τον τούρκο τύρρανο   «ο αυτοκράτωρ ημών ο σουλτάνος » και την σκλαβιά τεσσάρων αιώνων ως   «κραταιά και ανίκητος βασιλεία »; Πόσους ακόμα αιώνες θα ασελγούν πάνω στην πίστη του λαού μας αυτοί που αφόρισαν τους εσταυρωμένους της φυλής μας Αλέξανδρο Υψηλάντη και Ρήγα Φεραίο;
Κατά τα άλλα… να έχετε ένα όμορφο πρωινό.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply